کتاب شاهنامه فردوسی به نثر روان نشر آزرمیدخت

بیش از هزار سال پیش شاعر پارسی زبانی به نام فردوسی، سنت‌های اساطیری و حماسی هزارساله ایران را در قالب شعر گردآوری کرد و نام آن داستان های شاهنامه گذاشت. شاهنامه فردوسی، حدود شصت هزار بیت دارد که سرودن آن نزدیک به سی سال زمان برده است. این کتاب، از مهمترین آثار ادبی ایران است و در سراسر آسیا و خاورمیانه نیز شناخته شده است. داستان های شاهنامه تاریخ طولانی کشور ایران را بازگو می کند. با ستایش آفرینش جهان و چهار عنصر اصلی پیدایش جهان آغاز می شود و با فتح ایران توسط اعراب در قرن هفتم، آمیزه ای از اسطوره و تاریخ، به پایان می رسد. شخصیت‌های شاهنامه خوانندگان را به ماجراجویی‌های قهرمانانه می‌برند که مملو از قهرمانان مافوق بشر، موجودات جادویی، داستان‌های عاشقانه دلخراش و نبردهای چند صد ساله است. فردوسی از سقوط امپراتوری ایران و فتح ایران توسط اعراب غمگین بود و با سرودن کتاب شاهنامه فردوسی قصد داشت تا در میان دریای متلاطم بسیاری از طوفان های تاریخی، زبان و فرهنگ عمومی ایرانی را زنده نگاه داشته و یادآور روزهای طلایی ایران باشد. برخی از شاهان و پهلوانان ایرانی در شاهنامه به عنوان نمونه های درخشان شجاعت و نجابت ظاهر می شوند. دیگران به عنوان انسان های ناقصی به تصویر کشیده می شوند که عزیزان خود و حتی زندگی خود را در اثر کوچک بودن و غرور از دست می دهند. بزرگترین این پادشاهان جمشید فرزند تهمورث است که به دلیل داشتن فر ایزدی (عزت)،  قادر است شاهکارهایی بزرگ را به انجام برساند. با این حال، با گذشت زمان، به دلیل خودبینی و غرور فر ایزدی را از دست می‌دهد و به‌دستِ ضحاک کشته می‌شود.